Vanmorgen toen ik op stond dacht ik dat het gedaan was met de grieperigheid en verkoudheid. Dus mijn standaard rondje Middelharnis gedaan, en daarna samen met Yvonne het huis weekend klaar gemaakt: ramen gelapt, vloeren gemopt, stof gezogen, boodschappen gedaan.
Daarna zijn we - liefhebberij van Yvonne - lammetjes gaan kijken. Eerst bij een boerderij waar het open dag was. Leuk: veel schreeuwende kinderen, paarden die in je oren bijten, neurotisch blaffende honden etc. Daarna de rust van de polder opgezocht. Schril contrast, je lijkt wel alleen op de wereld. Op je gemakje staren naar lammetjes, reigers, ganzen en hazen. Allemaal veel leuker dan op zo'n goedbedoelde boerderijsessie, dat is meer leerzaam voor kinderen. (Dat was ook de doelgroep).
Nu toch maar even met de benen omhoog op de bank, want zo opgeknapt ben ik nog niet. Gelukkig nog twee vrije dagen voor de boeg.
Hello again, Willem. It's good to read that in crowded Holland you can still get some peace and quiet in the polders. One of the things I love about living in Australia is the untold space. Not in Sydney of course where you share a space with 4 million others, but west of the Bue Mountains, where I live there's untold room and not many folk to fill the space. I reckon you'd probably enjoy it. I was out on my pushbike this afternoon, the weather was perfect (however we do need rain)...it was bliss.
Simon