Gisteren had ik het al over het fenomeen familiedrama. Alle kranten staan er vol van, alle nieuwsrubrieken besteden er aandacht aan. Waar je maar weinig over leest en ziet is de arme machinist die geheel tegen zijn wil in de beul is geworden van de door de vader ingezette (zelf)moord. Ik kan me geen voorstelling maken van wat er met de machinist gebeurt op het moment dat je zo iets moet meemaken. Ik heb in het verleden wel eens de mogelijkheid gehad een metro rijtuig te besturen en het idee dat je 80km/uur rijdt en geen mogelijkheid hebt uit te wijken, maakt het besturen emotioneel zwaar. Als je dan hoort dat sommige machinisten al 25 keer geconfronteerd zijn met een zelfmoord actie dan schrik je je toch helemaal rot. Een stille tocht voor de slachtoffers: OK, maar wat aandacht voor een ander slachtoffer - de machinist - zou ook op zijn plaats zijn.
Volledig eens. En wat dacht je van de conducteur, die moet nl. als eerste (want de machinist moet op de bok blijven) gaan kijken wat er aan de hand is.
Die kijkt dan wel niet de springer of stapper aan, maar toch.
Gehoord van een ervaringsdeskundige (mijn wederhelft.