Als je je zelf verplicht elke dag een stukje op je weblog te schrijven kan het wel eens voorkomen dat je het echt niet weet. Ik kan dan de boel volkletsen met echte onzin, maar daar heb ik niet zo'n zin in.
In plaats daarvan een foto van mijn fotovriendin Nancy; een foto die op mij grote indruk heeft gemaakt, het is een zelfportret van de worstelingen in haar leven.
Deze foto geeft zoveel aan. Ik moet dan ook gelijk denken aan de periode dat ik tegen de muren aan het schoppen was, de machteloosheid. Maar ze komt er wel, door dit naar buiten te uiten krijg je toch wat meer kracht.
Hoi hoi lieve Willem, en tuurlijk lieve Yvonne,
Wat een eer dat je mijn foto plaatst Willem! Krijg er zelf ook steeds kippenvel van! Het geeft absoluut weer wat ik ermee bedoeld heb, hoe ik me voel(de)...
Begrijp heel goed wat jullie erin zien, zoals Vonne ook al schrijft als reactie op deze posting.
Normaal gesproken zit ik niet om woorden verlegen, helaas in dit geval wel (geen idee waarom ;-)....
Liefs, Nancy