Ik zat net te verzinnen wat ik vandaag als onderwerp zou kunnen kiezen. Er is genoeg gebeurd om over te schrijven, maar ik wil het toch maar eens dichter bij huis houden.
Ik wil het over iets echt belangrijks hebben.
De afgelopen weken is weer eens heerlijk helder geworden dat we omringd zijn door een groep goede mensen. Vrienden die altijd klaar staan voor ons, vrienden die mij werk uit handen nemen op allerlei terreinen. Vrienden die tijd vrijmaken om met Yvonne naar het ziekenhuis te gaan.
Vrienden die tijd vrijmaken voor ons.
Vrienden die steeds laten weten dat ze er voor ons zijn.
Collega's op het werk die alle ruimte bieden om waar nodig onvoorwaardelijk voor het thuisfront te gaan.
Ik realiseer me dat ik voor mijn gevoel veel te weinig tijd aan die vriendschap besteed. Maar ik realiseer me ook dat al die vrienden dat zonder morren begrijpen.
Beste vrienden, zonder jullie zou het allemaal een stuk moeilijker gaan.
Sommige 'vrienden' zijn als schaduw ;
je ziet ze alleen als de zon schijnt ;
anderen zijn als de zon zelf :
ze komen op als het donker is.
Liefs Niekje
Net terug van vakantie, ff bijlezen en gelijk gegrepen door je laatste stukje.
Ook wat jatwerk gedaan
Collega's/vrienden zijn soms als bomen:
ze wachten tot je nog eens langs komt,
en ze zijn onverstoorbaar als je wegblijft,
ook na maanden afwezigheid,
kan je de draad weer opnemen,
omdat ondertussen niets werd afgebroken.
Zij zijn als bomen,
op een goede afstand van elkaar geplant
zo moeten ze elkaar niets betwisten
ze kennen ook geen afgunst
maar nodigen wel elkaar uit, hoger te groeien.
Zij zijn als bomen
en bomen buigen niet maar ze wuiven...
geejeekaa
Zoals Niek het zegt daar sluit ik me volledig bij aan, mooie woorden dame, maar ook woorden die je volledig in daden hebt omgezet, je bent een kanjer. Mijn stelling is ongeveer hetzelfde, de mensen die er voor je zijn als het echt eng wordt dat zijn je vrienden en je echte vrienden passen in een telefooncel.
xxxxxxxxxxxxx