Ik zit net op TV te kijken naar een documentaire over Tsjernobil, de ramp 25 jaar geleden. Na een half uurtje heb ik het opgegeven, zoveel ellende en volksverlakkerij kon ik niet meer aan zien. Het ging mijn begrip te boven. Er moest puin geruimd worden met robots, Maar die gingen dus na een paar dagen kapot, electronica en straling schijnt ook al niet te werken.
Gelukkig beschikten ze in Rusland nog over voldoende soldatenvoer. Je ziet soldaten in een pak worden gehesen, met loden schorten, jassen, handschoenen en wat dies meer zei en daarmee konden ze precies 45 seconden op het dak van de ontplofte centrale twee scheppen puin ruimen. Daarna konden ze niet meer op de benen staan van de pijn en vermoeidheid, vanwege de bizar hoge hoeveelheid straling die zij opliepen. Je ziet foto's waarop je de straling echt kunt zien. Toen na een paar weken het puin was opgeruimd, bleek de straling met nauwelijks een paar procent te zijn verminderd. En daar zijn dus zo'n 4500 soldaten aan opgeofferd. Na afloop van de klus kreeg iedereen een oorkonde en 100 roebel! De genen die nu nog leven, worden per jaar een maand of twee in een speciaal ziekenhuis behaald aan de gevolgen van stralingsziekten.
25 jaar later in Japan hoor je de Japanse overheid dagelijks vertellen dat er niets aan de hand is, een beetje verhoogde straling, maar er is geen gevaar voor de volksgezondheid, want we drinken geen zeewater.
Over 25 jaar zitten we te kijken naar een documentaire over hoe het de techneuten is vergaan, die de centrales probeerden te redden van een meltown. Ik ben bang dat die documentaire angstig veel zal lijken op de Tsjernobil documentaire van vanavond.
We leren het nooit, overheden blijven vertellen dat we rustig kunnen gaan slapen en dat er geen gevaar is voor de volksgezondheid.
Er is altijd wel soldatenvoer te vinden.
Treffend geschreven Willem...dit noem ik nou goed 'leesvoer' xx